İstanbul'daki Kiliseler

Dinler

Din

Yüzde

Sünniler

%82

Aleviler

%16

Nusayriler (Alaviler)

%1

Hristiyanlar

%0,2

Diğer

%0,8

Resmî istatistiklere göre Türkiye nüfusunun yaklaşık %99'u Müslümandır; bunların yaklaşık %82'si Sünni, %16'sı Alevi ve %1–2'si Nusayri'dir (Alavi).

Bunun yanı sıra Türkiye'de %0,2 Hristiyan (125.000) ve %0,04 Yahudi (23.000) yaşamaktadır. Az sayıda Ezidi ve Dönme de burada yaşar. Oysa 20. yüzyılın başında bugünkü Türkiye topraklarında hâlâ yaklaşık %20 Hristiyan (özellikle Ermeniler ve Rumlar) yaşıyordu ve 1923'te 120.000'den fazla Yahudi sayılmıştı.

Bu rakamlar yalnızca sınırlı ölçüde anlamlıdır; çünkü Türkiye'de yaşayan herkes, açıkça başka bir dine mensup olduğu beyan edilmedikçe otomatik olarak Müslüman kaydedilir. Kiliseden ayrılmanın bir karşılığı olmadığından ateistler, agnostikler ve hiçbir dinî topluluğa mensup olmayan vatandaşlar da resmî istatistiklerde Müslüman olarak kaydedilir. Bu nedenle Müslümanların ve dinsiz sakinlerin kesin sayısı bilinmemektedir.

Cumhuriyetin kuruluşundan bu yana din ve devlet işlerinin ayrılığı geçerlidir. İslam'ın devlet dini statüsü 1928 yılında kurucu Atatürk döneminde bir anayasa değişikliğiyle kaldırılmıştır.[29] Türkiye o zamandan beri kendini hiçbir dinî tercihi olmayan laik bir devlet olarak görmektedir. Bu nedenle birçok Müslüman ülkenin aksine Türkiye'de şeriat geçerli değildir. Son yıllarda halk arasında muhafazakâr-dinî akımlar büyük ölçüde etki kazanmıştır.

Devlete bağlı Diyanet İşleri Başkanlığı (DİB) Sünni kurumları yönetir. Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 2. maddesinde belirlenen din ve devlet ayrılığına rağmen (Madde 2: „Türkiye Cumhuriyeti, […] demokratik, laik ve sosyal bir hukuk Devletidir.“) geniş yetkilerle donatılmış DİB, Türkiye Başbakanlığına bağlıdır ve görevdeki başbakana tabidir. DİB tarafından İslami hukuki görüşler (fetva) hazırlanır ve hazırlatılır. 2008 yılında DİB bir fetva ile İslam'dan başka bir dine geçmenin serbest olduğunu tespit etmiştir. Kuran, ahiretteki cezanın yanında İslam'dan dönme için dünyevi bir ceza öngörmemektedir.

Sosyal durum

Devlet tüm vatandaşlara temel sağlık hizmeti sunar. 2007 yılında 1000 kişiye 1,23 hekim düşüyordu.

Türkiye'de 2010–2015 döneminde ortalama yaşam süresi 74,8 yıldı (erkeklerde 71,5 yıl, kadınlarda 78,1 yıl). Refah göstergesi olan İnsani Gelişme Endeksi sıralamasında Türkiye 2014'te değerlendirilen 188 ülke arasında 72. sırada yer almış ve böylece „yüksek insani gelişme“ ülkeleri grubuna girmiştir; ülke 2009'a göre 16 basamak yükselmiştir.

Credit Suisse'in 2014 yılına ait bir araştırmasına göre Türkiye 0,84'lük bir Gini katsayısına sahiptir ve böylece „yüksek derecede servet eşitsizliği“ olan bir ülkedir.[35] Servet eşitsizliği 2002–2014 yıllarında artmıştır: Türkiye nüfusunun en zengin yüzde birinin toplam servetteki payı bu dönemde yüzde 39,4'ten yüzde 54,3'e yükselmiştir.[36] Forbes'a göre 2017'de Türkiye'de 29 milyarder vardı